Westkappelse Zeesdijk

De Dijk, reproductie door J.Arends, 1774

 Al vanaf het eind van de 14e eeuw begonnen de duinen langzaam weg te schuren. Na de Sint-Elisabethsvloeden van 1404, 1421 en 1424 drongen de bestuurders van Westkapelle dan ook herhaaldelijk aan op herstel. Op 14 juli 1540 bezocht keizer Karel V hoogstpersoonlijk Westkapelle om de aanleg van het eerste staketwerk aan de dijk bij te wonen. De dijklengte bedroeg toen al ruim twee kilometer. Toch moest er na een storm in 1559 weer schade gerepareerd worden.
Na de stormen van 1631 en 1642 werden de buitendijk en de inlaagdijk samengevoegd tot één grote dijk. Zo ontstond een flauwe helling, waar minder snel schade aan ontstond. De stormvloed van 1682 zorgde echter weer voor een dijkdoorbraak, dit keer aan de zuidkant van de dijk met veel schade. Het zou de laatste keer zijn dat de dijk door natuurgeweld zou doorbreken. Na de paalwormepidemie van 1730 werd het houten staketwerk vervangen door een steenglooiing.
De dijk was in de Franse tijd sterk verwaarloosd. Na nieuwe werken was de dijk uitgegroeid tot een lengte van 3200 meter. Vanaf de tweede helft van de 19e eeuw werd de dijk versterkt met Doornikse en Vilvoordse stenen, en later ook met basalt. In 1863 kwam het nog tot veel schade aan de dijk; over een lengte van 400 meter was de steenglooiing nagenoeg geheel weggeslagen. In 1875 werd er op de noordwest punt van de dijk een extra vuurtoren gebouwd; het Noorderhoofd, als aanvulling op de al bestaande vuurtoren Westkapelle Hoog.

voor publicaties zie hieronder (scroll down)
Voor meer info, zie Wikipedia