In de latere koloniale periode (na 1875) is er in Nederlands-Indië een waterstaatsapparaat opgezet om het gebruik van water beter te regelen. Enerzijds om het kwalijke effect van banjirs te voorkomen, maar anderzijds om voor de landbouw een regelmatige watervoorziening te krijgen. Alhoewel dit in eerste instantie vooral gericht was op het watergebruik door de cultuurmaatschappijen (bijv. suiker), is in een iets later stadium ook gewerkt aan het verbeteren van de watervoorziening van de rijstbouw gebieden. Veel van het werk van deze watermeesters is gepubliceerd in tijdschriften, zoals de Waterstaats-ingenieur, Ingenieur in Nederlandsch-Indië en de Ingenieur in Indonesië.

Veel Nederlandse watermeesters hebben daardoor een carrière in de tropen kunnen opbouwen. De Hogeschool van Bandoeng speelde daarbij een belangrijke rol. Volgens een lijst uit 1920 had de Indische Waterstaat toen zo'n 150 ingenieurs in dienst, in merendeel opgeleid in Delft. Er waren toen slechts 4 inlandse ingenieurs in dienst (die waren ook alle 4 in Delft opgeleid). Er is een lijst van ingenieurs die in Bandoeng afgestudeerd zijn. Dit zijn allemaal civiel ingenieurs, want dat was de enige studierichting. De meeste Europese ingenieurs die in 1942 in Indië waren zijn gevangen genomen, een groot deel daarvan heeft de jappenkampen niet overleeft. Zie hiervoor de lijst in het Natuurwetenschappelijk tijdschrift voor Nederlandsch-Indië

De eerste in Indië opgeleide inlandse civielingenieurs waren Roosseno en Agoes Prawiranata. Alle inlandse ingenieurs hebben na de onafhankelijkheid (ook politiek) een belangrijke rol gespeeld, maar zijn toen allemaal in de beton en funderingstechnieken gaan werken, behalve Agoes Prawiranata, die hoofd van de afdeling irrigatie van het ministerie van openbare werken werd. In de eerste lichting zat ook een dame, zij was Civiel gaan studeren, omdat dat de enige richting op dat moment in Bandoeng was. Na de Tweede Wereldoorlog zijn er veel meer inlandse ingenieurs. Een goed overzicht geeft de ledenlijst van het KIvI in Indonesie van 1953. (gepubliceerd in "de Ingenieur in Indonesie", 1953, nr 3.

Bevloeiingswerk op Java